من ندانستم از اول که تو بی مهرو و فایی           عهد نابستن از آن به که ببندی ونپایی

  دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم       باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی!

  حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان         این توانم که بیایم به محلت به گدایی

  شمع را باید از خانه به در بردن وکشتن        تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

  پرده بردا که بیگانه خود این روی نبیند           تو بزرگی ودرآیینه  کوچک ننمایی

   عشق و درویشی وانگشت نمای وملامت       همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

  روز صحرا وسماع است ولب جوی وتماشا    در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟  

 گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم         چه بگویم ؟ که غم دل برود چون تو بیایی

آن نه خال است و زنخدان و زلف پریشان     که دل اهل نظربرد که سری است خدایی